اگر چشمانت را حذف کنم!

حسین رامش

اگر چشمانت را حذف کنم!

دیگر شعری نخواهم داشت

تمام سوژه ها در یک غبار سرد خواهد رفت

در آن پائیز نا ممکن

درختی برگ را گویا پی برگرد خواهد رفت

و در یک نیمه شب از خویش

خورشید سکته خواهد کرد

و مهتاب هم پس از ظلمت فرو در درد خواهد رفت

تمام کهکشان محروم، نگاهت را نخواهد زیست

هستی هم که خواهد مرد

و از یاد تمام مرد خواهد رفت

گلستان خسته وارسته، گریبان چاک خواهد کرد

هر آنچه گل

به یغما بسته خواهد شد

هر آنچه لاله در مرداب خواهد زیست و زار و زرد خواهد رفت

خدا هم خسته از خلقت

شبی در آسمان در یک سکوت سرد خواهد رفت

بیاد لعل

حکیم لعل یار

بیاد فصل باران مینویسم

درود بر لعل و کرمان مینویسم

بیاد دره سرسبز تلخگ

به هجرش آه افغان مینویسم

برای زادگاه خویش هر دم

ز سیل اشک طوفان مینویسم

ز خون دل برای خاطراتش

به امواج خروشان مینویسم

که چون پروانه شوق دیدن شمع

چو مجنون در بیابان مینویسم

به کوه دشت سبز و چشمه سارش

چو یوسف یاد کنعان مینویسم

حکیم یاد رفیقان است شب و روز

بیاد آن عزیزان مینویسم!

حکیم لعل یار

هجران

 

م. حسین رامش

هجران

باورم نمیشود دوست که از تو دور باشم

چه قدر بگریم از درد، چه قدر صبور باشم

چه قدر خدا بگویم، در آســـتانه ی مرگ

چه قدر بدون مهتاب، محتاج نور باشم

دلم گرفته ای دوست، هوای گریه دارم

جهان درد چندیست درون سینه دارم

بیا مرا بغل کن که من اسیری عشقم

مرا بخوان بســـــویت که از تو قصه دارم

کجا بخوانم آواز که تو را نشان باشد

چه بگـــــــــویم از تو که مرا نهان باشد

نگاه تو دلیــــــــلی برای زنده گانی

کــــــــــــلامی تو پیامی به عاشقان باشد

دلم گرفته ای دوســــت، رها نما صدا را

که این سکوتِ سنگین گرفته است فضا را

فضا کمی غم انگیز شده است، کجایی؟

کمی بخوان از احساس، کمی کمی نگارا

تو بلبل گلســــــــتان، شگفتِ لاله زاران

تو فصـــــــل زنده گانی، تو شعر نو بهاران

تو قـــــصه ی جوانی ، تو روح شادمانی

تو آبشار رحمت، تو شور و عشق و باران

دلم گرفته ای دوست، کجا پناه بگیرم

کجا کجا ســـــــفر کنم؛ کجا روم بمیرم

بدون تو چه سخت است خودت شاید بدانی

دیریست که بر نگاهت از عمق دل اسیرم

من تشــــــنه ی محبت از آن نگاه گرمم

در فتنـــــــه ی نگاهت یک آسمان دردم

گر شوری عشق داری "رامش" کمی تحمل

گر شوق دوست داری بنگر به خویش هردم

چند دوبیتی از خانم زهرا حسین زاده

زهرا حسین زاده

آخرخط

خودم را كشته و گم خواهم انداخت
به چاه نامه در قم خواهم انداخت
رسيدم آخر خط، من مهم نيست
تو را از چشم مردم خواهم انداخت

Top of Form

Bottom of Form

طرح محرم

افتد گذرش سمت دو راهي كه منم
باران بدهد دست گياهي كه منم
باطرح محرم به خيابان بزند
اين چادر كشدار سياهي كه منم

Top of Form

جشن شبانه

خوشم بيرون خانه مي‌فرستي
مرا جشن شبانه مي‌فرستي
نشستي پشت لب تابت به مهتاب
اميل عاشقانه مي‌فرستي

Top of Form

***

هزاران كرم خاكي را بريزد
گناه اين كراكي را بريزد
به مويي بند بوده حال و روزم
بفرما آب پاكي را بريزد

آدم برفي

دو پا و دست و گردن مي شوي مرد
چقدر اندازه من مي شوي مرد
تن كم بخت آدم برفي‌ام را
كت و جوراب و دامن مي شوي مرد؟

زهرا حسین زاده

منبع: صفحهء فیس بوک زهرا حسین زاده

پیام مردم درباره انتخابات

پیام مردم درباره انتخابات

حفظ دین و وحدت ملی مرام مردم است
محو تبعیض و فساد خواست مدام مردم است
تطبییق قانون و اعمال عدالت بر همه 
این دعای فرد فرد در صبح و شام مردم است
انکشاف،سازندگی طور مساوی در وطن
این وطن چون خانهء کار تمام مردم است
فقر و بیکاری و هجرت تا بکی دربدری
داد ز بیکاری و کاریابی کلام مردم است
وعده شایسته سالاری به دلهاماند و بس
تا هنوز در دست ضد آن زمام مردم است
تاجک و پشتون، هزاره، ازبک و هر قوم نژاد
چون برادر های یک خانه بنام مردم است
قول ملی، فعل ملی، کار ملی،فکر ملی
ملی بودن، ملی گفتن، احترام مردم است
تبعیض و دو رنگی ها چون زخم ناسور بی دوا
از تحمل و مساوات التیام مردم است
از دو رنگی و شعار بی عمل سخت خسته ایم
بهر کاندیدان، بگوئید! این پیام مردم است

محمداکرم میثم

مرگ

مرگ

فضا سرد و چمن خشک و جهان در انتهای مرگ

زمین مشکوک و مظنون از هجوم اژدهای مرگ

نه گل پروانه را خواهد، نه بلبل بوستان عشق

که عشق افسانه شد لرزید ز بیم نا بجای مرگ

دیگر در داستان تیشه ی فرهاد دردی نیست

که گم شد باور شیرین به امواج رهای مرگ

برای طفل خود مادر کجا کوشش کند اینک

که آب در بینی و کودک به زیر پا فدای مرگ

وفا و دوستی و عشق نشد یک ادعای بیش

که رنگ زنده گی پر شد ز تکرار صدای مرگ

یکی ترسید و وحشت کرد، یکی از کاروان افتاد

ولی "رامش" به آرامی صدا زد ناخدای مرگ

م. حسین رامش

اشک

م. حسین رامش

اشک

مرا بگذار بگریم، چون، هوا طوفانی و سرد است

و ابری تیره هم حتی، نشان غصه و درد است

مرا بگذار بر گردم به خلوت گاه راز خویش

نگاهم را ببین اکنون چگونه خاموش و سرد است

کسی از من نپرسید تا بداند راز اشکم را! 

کسی باور نکرد هرگز که قلبی زخمی پر درد است

من از دردی که می گویم فقط خود آشنایم بس!

کسی هر گز نمی داند که این اندوه یک مرد است

مرا هر چیز گریزان است و حتی مرگ هم دشمن

ولی ای آرزو برگرد که حتی مرگ نامرد است

 کجایی ماهتاب ما طلسم تاریکی بشکن!

بیا در کلبه ی احزان که امشب تاریک و سرد است

من از ساغر نمی گویم، که دردم را دوا باشد

من از دلبر نمی خوانم؛ نگاهش هاله گرد است

کسی شاید بهاران را بهشت خویش پندارد

برای من گل و بوستان فقط پژمرده و زرد است

من از خود هر چه می گویم نشان خستگی پندار

که گویا روح من چیزی شبیه مرغ شبگرد است

چگونه خویش را یابم نمیدانم در این تصویر

که پر از صحنه شومی جدال و جنگ و نبرد است

نگاهم روی دل چرخید؛ "حسین" از عمق دل می گفت

دلا فکر وصال امشب مرا همراه و همدرد است

 م. حسین رامش